نحوه چیدمان آسانسور ها در یک مجتمع در واقع میتونیم بگیم قرارگیری صحیح و درست آسانسور یا آسانسور ها در قسمتی از ساختمان است که سهولت و راحتی دسترسی مسافران یا بار را ایجاد می کند .

نکته قابل توجهی که باید طراح در بحث چیدمان آسانسور ها رعایت کند این است که بیشترین فاصله ی مسافر برای پیاده روی و رسیدن  آسانسور در دسترسش باید داشته باشه برای هر طبقه 40 متر هستش . معمولا این طور هم گفته میشه که از درب ورودی ساختمان تا آسانسور واقع در آن طبقه ، فرد نباید بیشتر از 40 متر فاصله داشته باشد .

نحوه چیدمان آسانسور ها در ساختمان

در واقع قانون طراحی پاگرد و همچنین طراحی چیدمان آسانسور یا آسانسور ها را در انواع آن که برابر موراد پایین است توضیح می دهیم ، این موارد برابر :

• آسانسور 2 تایی
• آسانسور 3 تایی
• آسانسور 4تایی
• آسانسور 6 تایی
• آسانسور 8 تایی

1- آسانسور دوتایی | آسانسور 2 تایی

در بحث طراحی یا چیدمان آسانسور های دو تایی بهترین مدلش اینه که یا با فاصله ی 1.5 تا 2 برابر عمق کابین  رو به روی هم دیگه قرار داشته باشند و یا اینکه با یک پاگرد حداقل 1.5 برابر عمق کابین( توجه شود حداقل یک و نیم برابر عمق کابین ) در کنار هم دیگر بدون فاصله ی خاصی وجود داشته باشد .

نکته ای که در اینجا باید مورد توجه طراح قرار گیرد در آسانسور هایی که مجاور هم هستند ، عرض راهرویی که مسافران در انجا انتظار رسیدن آن را می کشند و توقف می کنند ، حداقل حداقل باید اندازه ی عمق کابین باشد که در تصویر مشاهده می کنید .

حالا دقت کنید در ایستگاه اصلی که معمولا همکف است چون تعداد مسافر و درخواست برای سوار شدن آسانسور بیشتر است ، فضای پاگردی که اعلام کردیم باید بیشتر لحاظ شود ، مخصوصا فرض کنید آسانسور دوتایی متقابل در بیمارستان ها که باید معلول بر یا برانکارد بر باشند ، این فضا باید تامین گردد که توانایی چرخش برانکارد وجود داشته باشد به همین سبک فاصله ی عرضی اضافی در محل انتظار اصلی معمولا حدود 60 سانت در نظر گرفته میشود .

و بدترین شیوه ی طراحی برای آسانسور های دوتایی این است که آسانسور ها به گونه ای طراحی و چیدمان آسانسور به طرز صحیح صورت گیرد که که راهرو در بین آنها باشد و آسانسور ها از یکدیگر جدا باشند چون دور کردن آسانسور ها از هم باعث میشه که بتونیم راحت بگیم قابلیت هاشون و توانایی هاشون  نصف میشه ( مگر در موارد خاص مثلا زوج و فرد کردن طبقات ) .

وقتی که آسانسور دوتایی کنار هم باشند ، به محض اینکه چراغ سبز یا درب ها باز میشوند ، مسافر میتواند وارد شود یا وقتی اسانسور ها در مقابل هم قرار دارد ، مسافر با یک چرخش کوچک سریع وارد آسانسور میشود و موردی ندارد.

2-آسانسور سه تایی

در بحث آسانسور های 3 تایی و طراحی آن در چیدمان چند آسانسور در ساختمان ، بهترین نوع طراحی با توحه به فضا به صورت خطی است در حالی در برخی پروژه ها هم مشاهده می کنیم که دو آسانسور در مجاور و یکی در رو به رو است که تصویر پایین نشان دهنده ی آن است.

حالا ما اینجا یک نکته در بحث طراحی آسانسور سه تایی در بحث چیدمان آسانسور ها را میگیم که انتظار داریم توجه کنید ، نوع درب ها توی اینطور پروژه هایی و طراحیشون خیلی مهم هستش ، مثلا اگر طراحیتون اینطوره که هر سه آسانسور مجاور هم باشه ، بهتر هستش که درب ها از نوع سانترال ( وسط بازشو ) باشند .

ولی اگر میخواهید درب ها تلسکوپی باشه در بخش چیدمان آسانسور یعنی از به یک طرف باز بشه ، به خاظر فضا ، بهترین طراحی میتونه دو آسانسور مجاور هم و یکی رو به رو باشه .
در آسانسور هایی که سه تایی هستند ، فضای عرض پاگرد باید بیشتر از دوتایی باشد چرا که این فضا جهت انتظار مسافرین بیشتری قطعا در نظر گرفته شده است .

به همین ترتیب ، در حالتی این سه اسانسور در مجاور یک دیگر طراحی شده اند ، محل انتظار یا همون پاکرد در حداقل ترین متراژ ممکن عرض آن باید 180 سانتی متر یا 1.5 برابر عمق کابین باشد و در صورتی که طراحی به شکل دو اسانسور مجاور و یکی رو به رو قرار گرفت ، حداقل عرض باید 240 سانتی باشد یا 1.5 الی 2 برابر عمق کابین .

3-آسانسور چهار تایی

خیلی وقت ها دیدیم که توی طراحی و چیدمان آسانسور های چهارتایی در مجتمع و آپارتمان و یا بخش های تجاری و اداری های مختلف ، که یا 2 تا 2 تا رو به روی هم هستن که ما خودمون از لحاظ تجربی اینو قبول داریم و یا اینکه به صورت خطی مجاور هم هستند .

حالا چرا ما می گیم توی آسانسور چهارتایی بهتر هستش که 2 تایی رو به روی هم باشند :

1-در موتورخانه و فضای در نظر گرفته شده برای آن صرفه جویی میشود

2-در مساحت سطح مورد نیاز یا همون پاگرد انتظار مسافر صرفه جویی میشود

3-این محل میتواند بن بست باشه که  مسافت رسیدن مسافر به هر اسانسور رو کاهش میده .

حالا نکته ، اگر طراحیتون به سبکی بود که رو به رو هم قرار گرفتن ، فضای انتظار حداقل باید 300 سانت باشه یا اینکه همون فرمول همیشگی یک و نیم تا دو برابر عمق کابین اسانسور .

ولی اگر طراحیتون به صورت خطی بود حداقل فضای انتظار برای پاگرد میشه به 240 سانت یا اینکه 1.5 برابر عمق کابین. یک نکته ای که ما همیشه در مجموعه وست لیفت حتی به بخش فمی خودمان هم اعلام کردیم ، این بوده که در ایستگاه های اصلی مثل همکف ، طول و عرض باید بیشتر در نظر گرفته شود که  جوابگو ازدحام جمعیت را در ساعات شلوغی باشد.

4-آسانسور 6 تایی

معمولا در بیمارستان ها یا مراکز دولتی تجاری که حجم مسافر بالا است بدون شک دیدیم که تعداد اسانسور ها بیشتر از 4 عدد میشود و در اینطور مواردی چیدمان آسانسور ها اهمیت بالایی دارند ، معمولا توی طراحی آسانسور های 6 تایی دیدم که یا اینکه 3 تا 3 تا رو به روی هم هستند یا 4 تا در مجاور و دو تا دیگر هم رو به رو اسانسور های میانی است .

حالا اگر طراحی سه تا سه تا رو به رو هم بود باید توجه کنید :

1-مسافر باید بتواند به راحتی چرخش لازم را برای سوار شدن داشته باشد

2-محل انتظار حداقل 3 متری و یا بین 1.75 تا 2 برابر عمق کابین باشد

3-اگر استفاده دیگری میشود یعنی عبور چیزی غیر از مسافر ، این حداقل محل انتظار باید 360 سانتی متر.

4-در طبقه ی اصلی مثل همکف ، توصیه نمیشود که استفاده غیر مسافر از اسانسور ها انجام شود.

حالا به نظرتون جدا از بحث فضا ، چرا در طراحی اسانسور 6 تایی ، طراحی 6 تاشون کنار هم به صورت خطی پیشنهاد نمیشه ؟ دلیلش اینه که زمان رسیدن دور ترین مسافر از مدت توقف آسانسور در طبقه بیشتر بوده ، در صورت توقف بیشتر آسانسور زمان از دست رفته قابل قبول نیست .

5- آسانسور هشتایی

در بحث طراحی و چیدمان چند آسانسور در ساختمان ، در واقع اگر بیایم بزرگ ترین گروه رو در نظر بگیریم باید بگیمگروه مربوط به طراحی آسانسور های 8 تایی که در حالی که 4 تا 4 تا رو به رو هم هستند و پیشنهاد میشه که محل انتظار مسافر ها از دو جانب مربوطه باز باشد و بسته نباشه و همچنین فاصله ی هر دو طرف از ورودی اصلی مسافرین تقریبا برابر باشه.

به خاطر اینکه ظرفیت حمل و نقلی در این طور اسانسور هایی زیاد هستش ، باید توجه کنید که دسترسی افراد بهم نخوره ، یعنی افرادی که از آسانسور خارج میشوند با افرادی که میخواهند وارد شوند ، بدون شک کمترین برخورد را داشته باشند و در کمترین زمان خروج ورود صورت بگیرد.

نکته ای که باید در طراحی آسانسور های هشتایی در نظر بگیرید این است که عرض راهرو انتظار برای اسانسور ها بیشتر از 430 سانت نباشد و حداقل 300 باشد .

معمولا اگر بیشتر از 4.3 متر باشد ، سوار شدن مسافر به اسانسور بدون شک خیلی زمان بیشتری صرف میشه و دکمه احضار باید در ایستگاه در مرکزش قرار بگیره یا دو دکمه در دو طرف باشه .

در مرکز میانی ایستگاه اسانسوری ، بهترین مکانی است که مسافرینی که میخواند سوار شوند ، انجا محل انتظارشان باشد ، همچنین طبق گفته های قبلی ، پیشنهاد میشود که ایستگاه اصلی ، محل انتظار اصلی ، جایی برای حمل و نقل غیر مسافرین نباشد زیرا در این صورت باید ایستگاه بزرگی در نظر گرفت .

در طبقات غیر از اصلی ، به علت کمتر بودن حمل و نقل مسافرین ، میتوان به عنوان غیر مسافر هم استفاده کرد.

موارد ساختمانی که باعث کوچک شدن کابین آسانسور می شود

توی بحث طراحی جایگذاری آسانسور ها از مورادی که در طراحی و نقشه های اولیه باعث کوچک شدن فضای  چاه آسانسور میشود که در چیدمان آسانسور و نحوه ی طراحی جایگذاری آنها اهمیت بالایی دارد ، این است که در بحث چیدمان آسانسور شما باید محل عبور پوتر های سازه ای از چاه آسانسور و بالا بودن سطح فونداسیون پروژه و اشغال فضای پیت آسانسور است .

برای اینکه همچین موردی پیش نیاد که باعث شود فضای مفید چاه کمتر شود ، باید در زمان چیدمان آسانسور ها به گونه ای جایگان چاه آسانسور در سازه مشخص شود که پوتر های سازه کمترین برخورد را داشته باشد ، و تا دیواره های چاه روی لبه پوتر یا تیر طراحی شود .

همچنین نکته ای دیگری که وجود دارد ، مثال تجربی خدمتتون بگیم ، اینطوره مثلا شما در زمان بتن ریزی و قالب بندی و همچنین اجرا هر سقف باید توجه داشته باشید که همه ی پوتر های بتنی سقف هر طبقه در راستای ه دیگه باشه .

 مثلا اینطور نباشه که در چاه آسانسور ، پوتر یکی از طبقات 30 سانت جلو تر ، یکی عقب و این طور باشه ، این طور موارد تا نهایت 5 سانت میشه با برش و چکش پوتر را عقب برد( در زمانی که بتن ریزی انجام شد و قالب ها را باز کردید )  ولی اگر این فاصله بیشتر باشه بدون شک راه حلی ندارد و باعث کوچک شدن فضای چاه میشود.

در واقع با توجه به ظرفیت حمل و نقلی که اون آسانسور یا آسانسور ها داره و با توجه به ابعاد آسانسور باید چیدمان آنها به سبکی طراحی شود که مسافران بحث دسترسی درستی داشته باشند و با کمترین حرکت ، به آسانسور برسند برای حمل و نقل به طبقات مورد نظرشان .